لیگ برتر پاراگوئه ( Primera División)

بخش حرفه ای اتحادیه فوتبال پاراگوئه، که همچنین به عنوان Primera División (لیگ دسته اول) ، یا به دلایل حامی مالی کوپا د پریمرا تیگو ویژن بانکو شناخته می شود ، لیگ برتر حرفه ای فوتبال در پاراگوئه است . در حال حاضر 12 تیم در لیگ دسته اول حضور دارند. موفق ترین باشگاه اولیمپیا با 44 قهرمانی است. اولیمپیا با پیروزی در كلائوسورای 2019 ، قهرمان اخیر لیگ است.

IFFHS این لیگ را به عنوان نهمین لیگ قوی جهان در سال 2012 ، و یازدهمین لیگ قوی جهان در سال 2013 معرفی کرد. در سال 2017 ، Primera División، پس از برزیل (3) ، کلمبیا (6) و آرژانتین (7) ، به مقام نهم در جهان و چهارم در آمریکای جنوبی رسید.

تاریخچه لیگ برتر پاراگوئه

اولین بازی لیگا پاراگوئه در سال 1906 انجام شد ، پس از آنكه مدیر روزنامه ال دیاریو ، دون آدولفو ریكلم ، در 18 ژوئن سال 1906 نمایندگان پنج تیم فوتبال موجود در پاراگوئه در آن زمان(اولیمپیا ، گوارانی ، لیبرتاد، جنرال دیاز، ناسیونال) را برای ایجاد هیئت حاکم بر فوتبال در پاراگوئه به دفتر خود آورد: لیگ پاراگوئیما د فوتبال (امروزه به عنوان اتحادیه پاراگوئیما د فوتبال شناخته می شود). نمایندگان ویلیام پاتز و جونیو گودوی (اولیمپیا) رامن کابالرو ، مانوئل بلا و سالوادور ملیان (گوارانی) ، خوان اسکالادا (لیبرتاد) ، سزار اروداپیلتا (ژنرال دیاز) و ویسنته گادا (ناسیونال) بودند. لیگا پاراگوئه باشگاه گوارانا را پس از شکست دادن الیمپیا در فینال ، به عنوان اولین قهرمان سال 1906 دید.

Primera División در سال 1906 با 5 تیم تأسیس شد و در سال 1935 وقتی 10 باشگاه از لیگ های آماتور جدا شدند تا یک لیگ حرفه ای را تشکیل دهند ،به لیگ حرفه ای تبدیل شد. از سال 1996 قالب مسابقات به تورنئو آپرتورا و کلاسورا تغییر یافت ، اما از سال 2008 هر مسابقه مستقل است. به طور سنتی ، تسلط اولیمپیا و سرو پورتئو عمدتاً برای چند دهه بدون چالش خاصی پیش رفت.

همه اینها در اواخر قرن بیست و یکم تغییر کرد. از آن زمان ، لیبرتاد مسلط ترین باشگاه بوده است ، در حالی که ناسیونال و گوارانی نیز در سطح محلی موفقیت هایی را تجربه کرده اند.

قالب

سیستم تورنمنت ها بصورت مسابقات دوره ای است. 12 تیم در دو مرحله از 11 بازی دور از خانه یا خانگی و در مجموع 22 بازی در هردوره از مسابقات شرکت می کنند. هر سال مسابقات به دو تورنمنت مستقل تقسیم می شود: تورنئو آپرتورا (مسابقات افتتاحیه) از فوریه تا جولای ، و تورنئو کلاسورا (مسابقات اختتامیه) از ژوئیه تا دسامبر. سقوط از لیگ براساس یک سیستم میانگین است.

در پایان هر فصل، دو تیم با بدترین میانگین سه ساله تنزل پیدا میکنند، و دوتا از بهترین تیم های “دیویژن اینترمدیا” (لیگ دوم) به لیگ برتر میرسند.

شرکت در جام های بین المللی

از سال 2012 ، پاراگوئه در جام های بین المللی هفت جایگاه دارد (سه مورد در کوپا لیبرتادورس دو آمریکا و چهار مورد در کوپا سودامریکاکانا). این هفت جایگاه توسط 5 تیم پر خواهد شد. در کوپا لیبرتادورس ، برنده مسابقات آپرتورا و کلاسورا به طور خودکار واجد شرایط می شود. نماینده سوم (حضور در مرحله اول بازی پلی آف) بهترین رتبه در جدول به غیر از قهرمان از جدول تجمعی هر دوی آپرتورا و کلاسورا انتخاب می شود . در کوپا سودامریکانا ، قهرمان مسابقات آپرتورا و کلاسورا ، با تیم های چهارم و پنجم برتر از جمع امتیاز های آپرتورا و کلاسورا انتخاب می شود.

در زیر تیم های لیگ دسته اول در سال 2020 قرار دارند:

اسپورتیوو لوکنیو، سول د آمریکا، سان لورنزو ، ریورپلاته، اولیمپیا، ناسیونال ، لیبرتاد ، گواران، جنرال دیاز، سرو پورتنیو و

12 دسامبر

برترین تیم های لیگ برتر پاراگوئه

تاریخچه فوتبال در پاراگوئه

فوتبال در اواخر دهه 1800 به پاراگوئه رسید. نظرهای مختلفی در مورد چگونگی این اتفاق وجود دارد. رایج ترین آنها به حساب ویلیام پیاتس است.

این روایت دارای اسناد منبع بسیار زیادی است (مقاله های روزنامه ها) ، طبق آنچه این روایت بیان میکند ، فوتبال برای اولین بار توسط ویلیام پیاتس هلندی ، که در سال 1888 از هلند به آسونسیان (پایتخت پاراگوئه) نقل مکان کرد ، در پاراگوئه معرفی شد. در طی سفر به بوئنوس آیرس ، پاتس یک توپ فوتبال خریداری کرد و برای آموزش این ورزش ، که در میان پاراگوئه ها ناشناخته بود ، آن را در ابتدا ، فوتبال فقط توسط “نخبگان” (طبقه فوقانی) تمرین می شد ، اما خیلی زود خیلی محبوب شد و به سرعت در سراسر کشور گسترش یافت و به مردم در تمام طبقات اجتماعی رسید. به آسونسیان آورد. در سال 1900 ، مسابقات کوچک در Plaza de Armas، پلازایی واقع در مرکز شهر آسونسیون، برگزار شدند.

به دلیل موفقیت بسیار زیاد در مسابقات و حضور گسترده بازی ها ، پیاتس تصمیم گرفت اولین باشگاه فوتبال پاراگوئه را به نام باشگاه فوتبال اولیمپیا (بعداً به باشگاه اولیمپیا تغییر نام داد) در سال 1902 تأسیس کند. در سال 1906 تعداد باشگاه های فوتبال در پاراگوئه افزایش یافته بود و اتحادیه فوتبال پاراگوئه (بدنه مدیریت فوتبال در پاراگوئه) تاسیس شد.

در سال 1910 ، پاراگوئه اولین تیم ملی خود را برای بازی مقابل آرژانتین تشکیل داد ، اما باید تا سال 1919 صبرمی کرد تا تیم ملی آرژانتین یک قایق برای عبور ازرودخانه پارانا بگیرد و بتواند به شهر آسونسیون برسد تا تیم پاراگوئه اولین بازی رسمی بین المللی خود را داشته باشد. اتحادیه فوتبال پاراگوئه در سال 1921 به CONMEBOL و در سال 1925 به فیفا پیوست.

فوتبال از آن به بعد بسیار رشد کرده است، و بیش از 1600 تیم در سراسر پاراگوئه گسترش یافته اند که در لیگ های مختلف شرکت می کنند. هر یک از این تیمها سعی دارند با عبور از سطوح مختلف تقسیمات پایین ، راهی لیگ دسته یک شوند. از مهمترین و موفق ترین بازیکنان فوتبال در تاریخ پاراگوئه می توان به آرسنیو اریکو ، آئورلیو گونزالس ، رومریتو و خوزه لوئیس شیلاورت اشاره کرد.

آرسنیو انریکو که بهترین گلزن لیگ برتر آرژانتین بود

در سطح باشگاه ، اولیمپیا آسونسیان در مجموع هشت تورنمنت بین المللی از جمله سه کوپا لیبرتادورس و یک جام بین قاره ای کسب کرده است که در این حیث موفق ترین باشگاه در پاراگوئه می باشد.

عکسی قدیمی از بازیکنان باشگاه لیبرتاد که از اولین باشگاه های پاراگوئه بود